စထရစ္ပ္ပါ ကလပ္ STRIPPER CLUB

သူၾကီး တစ္ေယာက္ ခုတေလာ ေယာက္ယက္ခတ္ေနသည္ ။ ရာသီဥတုကလည္း
၁၀၄ ဖာရင္ဟုိက္အထိပူ ၊ အလုပ္ကလည္း ရွာလုိ ့မရေသး ၊ ေနပူ ေတာမီးေလာင္
ေနေတာ့လဲ ဘယ္မွမထြက္ခ်င္ ၊ ဒီၾကားထဲ သူငွားေနသည့္ အပတ္မန္ ့ၾကီးကလည္း
ေန ့ခင္းဘက္ ေရခ်ိဳးမည္ မၾကံနွင့္ ၊ ကြ်က္ကြ်က္ေအးလွသည္ ့ေရပူမ်ားနွင့္ ညားရ
လြန္းလုိ ့စိတ္ပ်က္မိေနသည္ကား အမွန္ ။ (ေနာက္လေတာ့ ေအးမယ္လုိ ့
ေၿပာတာပဲ ) ။အဲယားကြန္းဖြင့္ေတာ့လဲ ေရွးပေ၀သဏီ က ၀င္းဒုိးတုိက္ပ္ၾကီး ၿဖစ္ေသာ
ေၾကာင့္ ဖြင့္ထားသည့္ေနရာနား မေယာင္မလည္ နွင့္ ထုိင္ၿပီး တီဗီၾကည့္ေနရသည္ ။
ၾကာေတာ့ စိတ္ရွဳပ္ ေဒါသထြက္လာရေခ်သည္ ။ေတာ္ေပေသးရဲ ့တီဗီမွ မိန္းမေခ်ာေလး
မ်ား၏ ေရကူး၀တ္စုံၿပိဳင္ပဲြ ၊ အမ္တီဗီ ခ်ယ္နယ္ မွ ဘီယြန္ေဆးနုိးလ္စ္ ၏
ကလူ၏သုိ ့ၿမဴ၏သုိ ့သီခ်င္းမ်ားၿပပဲြ ၊ ပဲစားခ်ယ္နယ္ မွ ပေဟဠိ ဥာဏ္စမ္း ၿပိဳင္ပဲြ
စသည္ တုိ ့ၿဖင့္ မနည္းၾကီးကုိ စိတ္ကုိဆဲြဆန္ ့ထားရေပေတာ့ သည္ ။ ဆုိေတာ့ကာ
သူၾကီး ယခင္လုိ စြတ္ကယ္စြတ္ကယ္ ဘေလာ့ဂ္ မေရးနုိင္ေပေတာ့ ။ သူငယ္ခ်င္း
ၿမင္းစပယ္ၾကီး ကေတာ့ အားရ၀မ္းသာ ၿဖစ္ေနေပလိမ့္မည္ ။ ဒင္း ငါ ညွိဳးေန တာ
ၾကာၿပီ ဟု စိတ္ထဲက ေတြးေနမွာ ။

သူၾကီးကေတာ့ စဥ္းစားေနသည္ ။ ေနာက္ဆုံး အလုပ္ရွာမရလွ်င္ ၿဖစ္သလုိ
ေဟာလိ၀ုဒ္ သြားၿပီး ဇာတ္ပုိ ့ဇာတ္ရံ လူၾကမ္း အခန္းမ်ိဳးမွာပဲ သရုပ္၀င္ေဆာင္ရ
ေကာင္းမလား ၊ (ဥပမာ မင္းသမီးေခ်ာ ဂ်က္ဆီကာ ဘီယယ္လ္ ကုိ အတင္းအက်ပ္
အဓမၼ ၿပဳသည့္ အခန္းမ်ိဳးေပါ့ ၊ ကုိယ္လဲ သိပ္သိတာမွ မဟုတ္တာ ) သို ့တည္းမဟုတ္
အေပၚရုံ ခြ်တ္ကာ မလွဳပ္တလွဳပ္ အေဖာ္အခြ်တ္ က ၿပီး ပုိက္ဆံရွာရင္ ေကာင္းမလား
ဟု ဆင္ၾကံၾကံ ေနမိသည္ ။ ဟုတ္သည္ေလ ေနာက္ဆုံး ဒါပဲရွိေတာ့တာကုိး ။ ရွာသမွ်
အလုပ္ေတြ ကလည္း စင္ကာပူကေန ၿမန္မာၿပည္ကုိ ဖုန္းဆက္ရင္ ၾကားရသလုိ
၀မ္းသာပါတယ္……သင္ေခၚဆုိတာ မေအာင္ၿမင္ပါ……………….. ဆုိတာခ်ည္းပဲ ။
အာရုံေနာက္တယ္ ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ သူၾကီး ခုလုိ ခြ်တ္ကရင္ မခင္ဦးေမ ဦးစီးတဲ့ မိန္းမေခ်ာ
မိန္းမလွ အဖဲြ ့ခ်ဳပ္ၾကီးက တစ္ပ္ ေတြ အုံးအုံးထ ေပးမည္ကား အမွန္ ၊ သူၾကီးကုိ
အနားေခၚၿပီး ခါးစပ္ထဲသုိ ့ ေဒၚလာ တရာတန္ ေတြကုိ သူသြားထဲ့မည္ ငါသြားထဲ့မည္
နွင့္ ပန္ဒိုရာ တုိ ့ ရႊန္းမီ တုိ ့ေမမုိးတုိ ့ ဆင္ဒန္လား နွင့္ သက္ေ၀ တုိ ့ ၿငင္းၾကခုန္ၾက
လိမ့္မည္ ဟု ၾကိဳၿပီး ၿမင္ေယာင္ ေနမိသည္ ။ ကုိတိန္ကေတာ့ ဒါ အတ္ထ္ ပဲ ဟု ဆုိၿပီး
သူၾကီး လုိ ေယာက်္ားပ်ိဳ တစ္ေယာက္ ရဲ ့ပကတိ အလွ ကုိ အနုလုံ ပဋိလုံ အေသးစိတ္
ပန္းခ်ီ ဆဲြေန လိမ့္မည္ ။ သူ တင္ပဲလား ၊ မဟုတ္ေရးခ် မဟုတ္ပါ ။ နာမည္ၾကီး
ဓာတ္ပုံဆရာ ကုိဘုန္းက သူ၏ အေကာင္းစား ကင္မရာၾကီးၿဖင့္ လွ်ိဳ ့၀ွက္ရုိက္ကူးၿပီး
အိမ္မွာ သိမ္းခ်င္ သိမ္းထား ဦးမည္ ။ ( သူၾကီး ဆုိသည္ ကလည္း လြန္းထားထား ၏
ဇာတ္ေကာင္တုိင္းလုိ တိက်ေသခ်ာ ၿပတ္သား တဲ့ နဖူးအစုံ မ်က္၀န္း အစုံ တင္းမာ
တည္ၾကည္ တဲ့ နွုဳတ္ခမ္းအလွ ပုိင္ရွင္ ၿဖစ္ေနသကုိး ။ အဆီပုိ ဟူ ၍ တက်ပ္သား
မွ်မရွိ ၊ ၾကြက္သား ပကတိ ေလ ) သူမ်ားေတြလုိ ဗုိက္မွာ အတုံး ၆တုံး မဟုတ္ ၊
၁တုံး မွ်သာ ။ ဒါေတာင္ ညွိဳးမင္းသား အဲေလ ညွိဳ ့မင္းသား ဟု နာမည္အခုိင္အမာ
ရွိေနသည့္ ကုိကုိတြတ္ မပါေသးပါ ။ ကုိကုိတြတ္နွင့္ ယွဥ္လုိက္ရင္ သူၾကီး ဆုိသည္က
ပမႊားေလ ။

နာမည္ၾကီး အင္ဂ်င္နီယာ ၾကီး ၿဖစ္သည့္ ကုိကုိေစာကေတာ့ သူၾကီးေရ အဲဒီမွာ
ေဗကန္စီ ရွိေသးလား ရွိရင္ေၿပာပါဗ်ာ ဟု ဒုိင္လွ်ဳိေလး ၾကိဳ ဖုန္းဆက္ထား
ေပလိမ့္မည္ ။သူက နုထြားၾကီး ဆုိေတာ့ မုိးဦးက်မွာ ေပါက္တဲ့ မွ်စ္စုိ ့ၾကီးလုိ ၿဖစ္ေနတာ ။
ကုိအန္ဒီကလည္း သူၾကီး ကသည့္ ပဲြသုိ ့ ေအာ္ဗ္ဇာဗာ အၿဖစ္နွင့္ မသိမသာ
တက္ေရာက္ၿပီး သကာလ ၀တ္ရုံ ခြ်တ္သင့္ မခြ်တ္သင့္ ဟူေသာ ေဆာင္းပါးရွည္ၾကီး
ကုိ အခန္းဆက္ အၿဖစ္ၿဖင့္ ေရးထုတ္ေပဦးမည္ ။ ေကာင္းေလစြ ၊ ေဟာ ဖူးနုသစ္
ဆုိသည့္ ဆရာသမား ကုိဇက္တီ ကလည္း အေရာက္ကုိ လာအားေပးမွာ အေသအခ်ာ ၊
(သူ ့ခမ်ာ တစ္ေန ့တစ္ေန ့ စက္ေတြပဲ ၿမင္ေနရတာ ဆုိေတာ့ ခုလုိ လွဳပ္လွဳပ္ရြရြေလး
ေတြ ၿမင္ရရင္ သိပ္ေပ်ာ္မွာ )

သူၾကီးခြ်တ္ကသည့္ ေနရာသုိ ့ လာခ်င္သူ ေနာက္တဦး ရွိေခ်ေသးသည္ ။သူကေတာ့
သူၾကီး ကတာကုိ ၾကည့္ခ်င္လုိ ့မဟုတ္ ၊ ယမကာ အသစ္အဆန္းေလးေတြ ၿမင္ခ်င္ယုံ
မွ်သာ ။ သူသည္ကား ဆရာစိန္ေပတည္း ။ ထုိ ့ေၾကာင့္ ေမာင္ေမာင္ရွည္ ဆီသုိ ့
သူဖုန္းဆက္ေသာအခါ ေမာင္ေမာင္ရွည္က ဒီေန ့ညေန အပြိဳင့္မန္ ့ ရွိမယ္ ထင္တယ္
ဟု ဆုိကာ မတင္မက် ၾကိဳကာ ထား၏ ။ ထုိ ့ေၾကာင့္ သူညစ္ေနသည္ ။ ေတာ္ေသးသည္
မၾကာမီမွာပဲ သူ ့ကုိ လွိ်ဳ ့၀ွက္ၾကည္ညဳိေနသည့္ ဘဒုက္မွ ဥမၼာ က သူၾကီး ခြ်တ္ကတဲ့ ပဲြကုိ
သြားၾကည့္ မလုိ ့ ဆရာလုိက္ဦးမလား လုိက္ရင္ နတ္ႏြယ္ စာအုပ္ လက္ေဆာင္
ေပးမယ္ ဟု ဆုိေသာအခါ ဒင္း တင္းမခံနုိင္ေလေတာ့ ။ သူကလည္း ဆရာနတ္ရဲ ့
ပရိသတ္ ေပကုိး ။

စႏၵကူး ၊ေထာပတ္သီး ၊ စုဘူးအိမ္ ၊ ညီမူရာ ၊ နဒီမုိးညိဳ တုိ ့က ဘားေကာင္တာမွာ အ၀
ေသာက္ၿပီးသကာလ ထုိအခ်ိန္မွာ မွန္ေနၾကၿပီ ။ ေနေဇာ္ ၊ မင္းပ်ိဳ ၊ ေနလင္း ၊
ရြက္လႊင့္ၿခင္း ၊ သီဟသစ္ ၊မုိးခါး ၊ သက္ပုိင္သူ တုိ ့ကေတာ့ သူၾကီးနွင့္ တအားၾကီး
မရင္းနွီးေသးေသာေၾကာင့္ မ၀ံ့မရဲ လွမ္းၾကည့္ေနၾကေသာ္ၿငား လာေတာ့ မနွဳတ္ဆက္
ၾကပါ ။ သူတုိ ့စိတ္ထဲကေတာ့ ထင္ခ်င္ ထင္ေနေပလိမ့္မည္ ၊ ေၾသာ္.. သူၾကီးက
သိပ္ေခ်ာသိပ္ လွၿပီး ၾကည့္ေကာင္းေနေတာ့ အလွဂုဏ္ ေမာက္ခ်င္ေမာက္ေန မွာေပါ့
ဟု ၊ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ေရးခ် မဟုတ္ရပါ ။ သူၾကီးအေနၿဖင့္ ဘာမွမလုပ္ပဲ
ၾကီးပြားခ်င္စိတ္ ရွိသည္မွအပ မည္သူ ့ကုိမွ ခဲြၿခား ဆက္ဆံ လုိစိတ္ အလ်ဥ္း မရွိေခ်ပါ ။
ဒါေၾကာင့္လဲ ေမာင္မဲတုိ ့၊ ၀ူခုန္း တုိ ့ကုိ ခုခ်ိန္ထိ ေပါင္းေနတာ ေပါ့ ။ ရုပ္ေခ်ာမွ
ေရြးေပါင္းမယ္ ဆုိရင္ ကုိတိန္ရယ္ ၊ ရွည္ရယ္ ၊ ဆရာစိန္ရယ္ ၊ ၿမင္းရယ္ ၊ ကုိေစာနဲ ့
ကုိအန္ဒီပဲ က်န္မွာေလ ။( ဒီလုိလဲ ၿပန္ပင့္ေပးဦးမွ………. မဟုတ္ရင္ စင္ကာပူကုိ
သြားလည္တဲ့အခါ ဟုိတယ္မွာ တည္းေနရမည္ မဟုတ္ေပေလာ ။)

ရွည္ရွည္ကေတာ့ ဒီလုိလူရင္းေတြ ၄-၅ ေယာက္ေလာက္ကုိ စုစည္းၿပီး အခ်ီၾကီး
ရမဲ့ တေနရာမွာ ပဲြသြင္းလုိက္ရ အပြပဲ ဟု ငါးခူၿပဳံး ၿပဳံးေနၿပန္ေသးသည္ ။ တကယ္
လဲ ေသာက္ေသာက္လဲ ၿမတ္ၾကတာေပကုိး ။

ဤသုိ ့ၿဖင့္ ေနာက္ဆုံးမွာ သူၾကီးနွင့္ ရွည္ရွည္တုိ ့ နားလည္မွဳ စာခြ်န္လႊာ ေခၚမလား ၊
ကုလသမဂၢ ပဋိညာဥ္ ေခၚမလား ဘာမွန္းမသိသည့္ စာခ်ဳပ္ၾကီး ခ်ဳပ္ဆုိၿပီး သကာလ
ရွည္ရွည္ဦးစီးေသာ သူၾကီးနွင့္အဖဲြ ့၏ ဒန္ ့စ္ကလပ္ ၾကီး ေပၚေပါက္လာေပ
ေတာ့သည္ ။ေမာင္တိန္ ၊ ၿမင္း ၊ကုိေစာ ၊သူၾကီး ၊ကုိတြတ္ ၊မဲစပယ္ ၊ တရုတ္ၾကီး ၊
ကုိေရႊ တုိ ့ အားလုံး မေပၚ့တေပၚ ခြ်တ္ကာ က သည့္ အေနအထားသုိ ့ေရာက္သြားၿပီး
ေပ်ာ္စရာ အတိ ၿဖစ္သြားေပေတာ့ သည္ ။ ကလပ္၏ ဥပေဒေၾကာင္းဆုိင္ရာ အထူး
အတုိင္ပင္ခံ ကေတာ့ ဆရာစိန္ပင္ ၿဖစ္ေခ်ေတာ့သည္ ။ မားကက္တင္း နွင့္ ေၾကၿငာ
အလွအပ ဒီဇုိင္း တာ၀န္ခံ ကုိေတာ့ ကုိဘုန္းၾကီးက တာ၀န္ယူေပးသည္ ။ ဘားမွာ
အစားအေသာက္ ေအာ္ဒါ မန္ေနဂ်ာမ ရာထူးေလးကုိေတာ့ သိမ့္ကုိပဲ ေပးလုိက္ရ
ေခ်သည္ ။ အစားအေသာက္ ကုိေတာ့ စယ္လဘရီတီ ရွက္ဖ္ လုလု မီးဖုိေခ်ာင္
ကြတ္ကင္း ဆီမွ ကန္ထရုိက္စာခ်ဳပ္နွင့္ မွာယူရေခ်၏ ။ ရွည္ရွည္ကေတာ့ လူမရွိရင္လဲ
တက္ကေပးမည္ ဟုဆုိကာ နွစ္သီးစား ဖုိ ့လုပ္ေနၿပန္ေသးသည္ ။ သူကလည္း
သူ ့ပရိသတ္ နဲ ့ေပကုိး ။ အဲဒီေတာ့ အလွအပ အၾကြအရြ မက္ၾကသည့္ မိန္းမထု
ၾကီးကလည္း ယခင္ ကထက္ ပုိက္ဆံ ပုိရွာလာၾကေပေတာ့သည္ မဟုတ္ေပေလာ ။
မခင္ဦးေမ တုိ ့မသက္ေ၀ တုိ ့၊ မပန္ တုိ ့ကလည္း တစ္နွစ္စာ မန္ဘာေၾကး ေပးထားၿပီး
က်သေလာက္ယူ… ပုိတာ မုန္ ့၀ယ္စား ဟု ဆုိကာ ညေနေစာင္းသည္နွင့္ ကလပ္မွာပဲ
လာၾကည့္ေပၾကေတာ့သည္ ။ သူတုိ ့လဲ ရုံးမွာ တေနကုန္ ပင္ပန္းလာၾကတာ ဆုိေတာ့
ပင္ပန္းသမွ် ေၿဖေဖ်ာက္ေပးဖုိ ့ရာ ဟာ သူၾကီးေလးတုိ ့ တာ၀န္ေပကုိး ။ သူတုိ ့
ကေတာ့ တလကုိ ၿဖစ္သလုိ ေဒၚလာ တေသာင္းခဲြေလာက္ စီ တာေပကုိး ။ရယ္ဂူလာ
ကတ္စတန္မာ ဆုိေတာ့ ခ်ိဳရသည္ေလ ။

သူၾကီးတုိ ့လည္း တစ္ပ္စ္ ေတြ ပုိရလာၾကေတာ့ေခ်သည္ ။ မဲစပယ္ ခမ်ာေတာ့
ေပါင္တံအလွ သိပ္မေပၚလြင္ေသာေၾကာင့္ တစ္ပ္စ္ နည္းနည္းပဲ ရရွာေခ်သည္ ။
သူက နည္းနည္း ေလ်ာ့သည္ကုိး ။ သနားစရာ ေကာင္းေပစြ ။ တစ္ပ္စ္ အမ်ားဆုံး
ရတာကေတာ့ ၿမင္းစပယ္ပါပဲ ။ သူကား ယခုလက္ရွိ နာမည္ၾကီးေနေသာ
အဆုိေတာ္လား အလွမယ္လား ဘာမွန္းမသိသည့္ ဂ်င္းနီ ေလး လုိ ၾကြသည္ေလ ။



မွတ္ခ်က္ ။ တီဗီမွာ ၿပေနေသာ စထရစ္ပ္ပါ ေဒၚကူမန္ထရီ နွင့္ ဆန္ဖရန္ကုိ
ေရာက္တုန္းက ဘေရာ့ဒ္ေ၀း လမ္းေပၚမွာ ၿမင္ခဲ့ရေသာ စထရစ္ပ္ ကလပ္မ်ား ၊
ေဆာင္းတြင္းၾကီး ေရခဲေနခ်ိန္မွာ ၿပိဳင္ၾကေသာ ဘီကီနီ ဇာတ္လမ္းမ်ား ကုိ အားက်ၿပီး
မဟုတ္ကဟုတ္က ေပါက္တတ္ကရမ်ား ကုိ ဇာတ္လမ္းအၿဖစ္ ေရးဖြဲ ့မိပါသည္ ။က်ီစား
တာေတြ လြန္ခဲ့မိရင္ ခြင့္လႊတ္ပါရန္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္ ခင္ဗ်ား ။

ေဘာ္ဒါေတြေရာ ဘေလာ့ဂါေတြကုိပါ ေပ်ာ္ေစခ်င္တဲ့
သူၾကီး

MIGRATE လုပ္သည္ဆုိသည္မွာ

Migrate လုပ္တယ္ဆုိတဲ့ ကိစၥၾကီး ဆုိတာသည္ ေၿပာရရင္ေတာ့ လြယ္မေယာင္
နွင့္ အေတာ္ခက္ခဲလွပါသည္ ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ကုိယ္သိခဲ့သည့္ ေနရာ
ေဒသ ၊ ကြ်မ္းက်င္နွံ ့စပ္ၿပီးသား အရပ္ဌာန လည္းမဟုတ္ ၊ တခုခုဆုိလည္း ထစ္ခနဲ
ဟုိလူ ့ေမး ဒီလူ ့ေမး နွင့္ ဖ်တ္ခနဲ ၿပီးသြားတာလည္းမဟုတ္ ၊ဘယ္နား ဘာရွိတယ္
ဆုိတာကုိ ဗ်တ္ခနဲ သိနုိင္တာမ်ိဳးလဲ မဟုတ္ဆုိသည့္ အေနအထားၾကီး တခုၿဖစ္ေသာ
ေၾကာင့္သာပင္ ။ စကားမစပ္ ၿမန္မာၿပည္မွ စင္ကာပူေလာက္ ၊ ယုိးဒယား ေလာက္
ကူးေၿပာင္းလာတာမ်ိဳးကုိေတာ့ မုိက္ဂရိတ္ လုပ္တယ္လုိ ့ေၿပာလုိ ့မရေခ်ပါ ။
ကြ်န္ေတာ္ေၿပာခ်င္သည္က အေမရိကား ၊ ၾသစေၾတးလ် ၊ အဂၤလန္နွင့္ တၿခား ဥေရာပ
နုိင္ငံမ်ား သာ လွ်င္ၿဖစ္ေခ်သည္ ။

ကြ်န္ေတာ္တုိ ့မိသားစုသည္ ယခုအခ်ိန္အခါတြင္ ကာလ္ခ်ရယ္ေရွာ့ခ္ ဟု ေခၚဆုိရင္
ရနုိင္ေလာက္သည့္ စိတ္ခံစားမွဳ မ်ိဳးကုိ ခံစားေနရပါသည္ ။ အစစ အရာရာ ကုိယ့္
ဘာသာ ကုိယ္လုပ္ရသည္ ။ ေဆြမ်ိဳး အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြမ်ား လည္းရွိၾကပါ
သည္။ ကူညီၾကေသာ ရုိင္းပင္းၾကေသာ ေဘာ္ဒါအေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြမ်ား
ကုိလည္း ေက်းဇူး တင္ရပါသည္ ။ သုိ ့ေသာ္လည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္
ကုိယ့္ဘာသာ ကုိယ္လုပ္ေနရသည္ ဆုိတာၾကီးကုိက သိပ္မမုိက္လွပါ ။ ဒါေပမဲ့
ဘာတတ္နုိင္မွာတုန္း ကုိယ္ေရြးခဲ့တဲ့လမ္း ကုိယ့္ဘာသာ ဆုံးေအာင္ ဆက္ေလွ်ာက္
ေပေတာ့ေပါ့ ။

ၿမန္မာၿပည္မွ လူတစ္ေယာက္ အေနၿဖင့္ စင္ကာပူသုိ ့ေရာက္လာသည္ ဆုိပါစုိ ့။
ေရာက္ခါစ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲ စိတ္ညစ္ရလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္ ။ ၿပီးတာနဲ ့
တယ္လီဖုန္း ၀ယ္ ၊ သြားေရးလာေရးဆုိတာကလည္း အီးဇီးကတ္ဒ္
တကတ္ဒ္ ၀ယ္ထားၿပီးရင္ ကိစၥ ၿပီးေနၿပီ ။ အိမ္ငွားမယ္ ဆုိရင္လဲ ပန္နီဆူးလား
သြားရင္သြား ၊ မသြားလဲ စထရိတ္တုိင္းမ္ တစ္ေစာင္၀ယ္ၿပီး ကလတ္စီဖုိင္းဒ္
ထဲက ရွာလုိက္ရင္ၿပီးေနၿပီ ၊ အလုပ္ရွာတယ္ ဆုိရင္လဲ ခုိင္မာတဲ့ အလုပ္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ၊
ေအာ့ဒ္ေဂ်ာ့ဘ္ ေခၚ တၿခားစားေသာက္ဆုိင္လုိ ဘားလုိ အလုပ္မ်ိဳးပဲၿဖစ္ၿဖစ္
အရၿမန္ ၾကပါသည္ ။ (ဒီေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္ေၿပာခ်င္သည္က အလုပ္မရဘူး ဆုိရင္လဲ
မရသည့္ အေၾကာင္းကုိ ေစာစီးစြာ သိခြင့္ၾကဳံပါသည္ ။ ဆန္ ့တငန္ ့ငန္ ့နွင့္ လည္ရွည္
ေနရတာမ်ိဳး သိပ္မၿဖစ္လွပါ ။) ၿပီးေတာ့ အိမ္ငွားရင္လဲ အနည္းဆုံး ကုတင္ ၊ေစာင္ ၊
ေခါင္းအုံး ၊ တီဗီ ၊ေရခဲေသတၱာ ၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ စသၿဖင့္ ပါ၀င္ပါသည္ ။ တခ်ိဳ ့လည္း
အဲယားကြန္း( စပလစ္ တုိက္ပ္) ေတာင္ ထဲ့ေပးထားၾကပါေသးသည္။ ပုိက္ဆံပုိေပးရတာ
မေပးရတာ တပုိင္း ၊ဒါေပမဲ့ အမ်ားၾကီး ကြန္ဗီနီယန္ ့ေတာ့ ၿဖစ္ပါေသးသည္ ။ ျပႆနာ
ဟူ၍ ၾကီးၾကီးမားမား သိပ္မရွိလွပါ ။ ရွိခဲ့မည္ ဆုိလွ်င္လည္း တၿခား အေပါင္းအသင္း ၊
မိတ္ေဆြမ်ားနွင့္ တုိင္ပင္ညွိဳနွုိင္း နုိင္ပါေသးသည္ ။

ယခု အေမရိကားမွာ က်ေတာ့ အဲသလုိ မဟုတ္လွပါ ။ အိမ္ငွားရင္လဲ ခရက္ဒစ္
ဟစ္ဆရီ ကုိ ေမးၾကသည္ ။ ခုမွစေၿပာင္းလာတဲ့ဟာ ဘယ္လုိရွိမွာတုန္း ။ အဲလုိမ်ိဳး
ဟစ္ဆရီ ကုိ မေမးလွ်င္လည္း တခ်ိဳ ့အပတ္မန္ ့ေတြက အနဲဆုံး ၆လ ၁ နွစ္
စာခ်ဳပ္ခုိင္းေသးသည္ ။ ၁ နွစ္အတြင္း အိမ္မေၿပာင္းပါဘူး ဆုိတဲ့ ကတိေပါ့ ။ ငွားေနၿပီးမွ
၁ နွစ္မၿပည့္ခင္ အိမ္ေၿပာင္းၿဖစ္ရင္ အိမ္လခ ၄လစာ ဆုံးတာတုိ ့ဘာတုိ ့လည္း
ၿဖစ္တတ္ေသးသည္ ။လူဆုိတာက အလုပ္ရရင္ ရတဲ့ေနရာနား ေၿပာင္းေနခ်င္ၾကတာ
သဘာ၀ေလ ။ ဘယ္သူမွ အိမ္နဲ ့အလုပ္နဲ ့ကုိ မုိင္ ၁၀၀ ေလာက္ ကားေမာင္းခ်င္ၾကမွာ
မဟုတ္ဘူး ။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္ဆုံး ခရက္ဒစ္လဲ မေမး ၊ အိမ္စာခ်ဳပ္ ဆုိတာမ်ိဳးလဲ
မရွိၾကသည့္ အပတ္မန္ ့မ်ိဳးကိုပဲ ေရြးငွားရသည္ ။ ငွားေတာ့လဲ မၿပီးေသးပါ ။
အိမ္ငွားလွ်င္ ငွားသည့္အတုိင္း ေဟာင္းေလာင္းၾကီးပဲ ၿဖစ္ေခ်သည္ ။ အဲဒီေတာ့
လုိအပ္တဲ့ ပရိေဘာဂ ၊ ထမင္းစားပဲြ ၊ကုလားထုိင္ ၊ေရခဲေသတၱာ ၊တီဗီ အကုန္သာ
၀ယ္ေပေရာ့ ။ ဒါဆုိလာထားပဲ ။ ၿပီးေတာ့ ဒီမွာက ဘယ္သြားသြား ကားနဲ ့မွ
အဆင္ေၿပတာ ဆုိေတာ့ ယာဥ္ေမာင္းလုိင္စင္ကုိ သီအုိရီ တခါ ၊ ဒရုိင္ဗင္ တက္စ္
တခါ ေၿဖေပါ့ ။ နွစ္ခုလုံးေအာင္မွ ကား၀ယ္ၿပီး ေမာင္းလုိ ့ရတာ ၊ စင္ကာပူမွာလို
ရန္ကုန္က လုိင္စင္ေလး နုိထရီလုပ္ၿပီး ကြန္ေဖာ့တ္ စင္တာမွာ သီအုိရီေလး ေအာင္ရုံ
ေၿဖလုိ ့မရဘူး ။( ကားမရွိလုိ ့ ဘတ္စ္ကား ေစာင့္စီးလဲ ရေတာ့ရပါတယ္ ။ အနုိ ့ေသာ္
လည္း အနဲဆုံး နာရီ၀က္တခါ ၊ တနာရီ တခါေလာက္မွ လာတတ္လုိ ့ကားနဲ ့သြားရင္
ဆယ္မိနစ္ ခရီးကုိ ဘတ္စ္ေစာင့္စီးလုိက္ရင္ ၃ နာရီေလာက္ ၾကာသြားနုိင္ပါတယ္ ။)


ၿပီးေတာ့ ဒီမွာ ၾကဳံေနရတဲ့ ေနာက္ျပႆနာ ၂ ခုက အ၀တ္ေလွ်ာ္တာနဲ ့ေသာက္ေရ
ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္ ။ အပတ္မန္ ့အခု ၂၀ ေလာက္မွာမွ ေလာင္ဒရီ တခုထားေပးထားပါ
တယ္ ။ ေလွ်ာ္စက္ ၄ ခု နဲ ့အေၿခာက္ခံစက္ ၆ ခုေလာက္ပါ ။ အကၤ် ီ၅ ထည္
ေဘာင္းဘီ ၃ထည္ ေလာက္နဲ ့ ဆင္းေလွ်ာ္ရင္လဲ မတန္ဘူးဆုိေတာ့ တပုံးစာ
ရေအာင္ တပတ္ ၁၀ ရက္ေလာက္ေစာင့္ေပါ့ ။ ၿပီးေတာ့ မတ္ေစ့ေတြ ၾကိဳလဲထားေပါ့ ။
ေလွ်ာ္တာက တပုံးကုိ ၅ မတ္ ၊ ေၿခာက္ခံတာက ၃ မတ္ ဆုိေတာ့ ၂ က်ပ္က်တာေပါ့ ။
အဲလုိ မတ္ေစ့ၾကိဳလဲ ထားရတာ ၊ ေလွ်ာ္မယ္ဆုိမွ အ၀တ္ေတြ ယူၿပီး ထမ္းၿပီး ဆင္းသြားရတာ
ၾကီးက သိပ္ အထာမက်လွပါဘူး ၊ ၿပီးေတာ့ အေမရိကားက ေတာင္ပတ္လည္ ၀ုိင္းရံေနတာ
ဆုိေတာ့ ေရဘုံဘုိင္ကလာတဲ့ေရ ကုိ က်ိဳၿပီး ေသာက္လုိ ့မရတဲ့အတြက္ ကုိယ့္ဘာသာ
ကုိယ္ အၿပင္ စတုိးဆုိင္ၾကီးေတြ ေရွ ့မွာ ေသာက္ေရသန္ ့ေရာင္းတဲ့စက္ေတြက တဆင့္
ေသာက္ေရကုိ ၁ ဂါလံ ကေန ၅ ဂါလံေလာက္အထိ ၿဖည့္ရပါေသးတယ္ ၊ၿပီးမွ
ကားထဲတင္ၿပီး အိမ္ၿပန္ေရာက္ အိမ္ေပၚၿပန္မတင္ ရပါတယ္ ။ ၁ဂါလံ ၂ ဂါလံေလာက္
ပုံးေတြက ဘာမွမၿဖစ္ေပမဲ့ ၅ ဂါလံ ပုံးေလာက္ဆုိရင္ေတာ့ ခါးက်ိဳးမတတ္ပါပဲ ။
( ထုံးဓာတ္ပါတဲ့ေရကုိ ေသာက္မိရင္ ၾကာလာေတာ့ ေက်ာက္တည္ နုိင္လုိ ့ပါ ) ။
အဲလုိ ၿဖည့္တဲ့ေနရာမွာလဲ တဂါလံကုိ ၁၅ၿပား တမတ္ ဆုိၿပီး ရွိၾကပါတယ္ ၊
စက္ေတြက ၁ က်ပ္တန္ကေန ၅ၿပားအထိေတာ့ လက္ခံပါတယ္ ။ တၿပားေစ့
ကေတာ့ ဘာမွလုပ္မရပါ ။ အဲဒီေတာ့ အေကာင္းဆုံး ၿဖစ္ရဖုိ ့အတြက္ ေသာက္ေရ
ထဲ့တာနဲ ့တက်ပ္တန္ကုိ ထဲ့ၿပီး စက္ကၿပန္အမ္းတဲ့ မတ္ေစ့ေတြ ကုိ အ၀တ္ေလွ်ာ္ဖုိ ့
အတြက္ ဖယ္ထားရပါတယ္ ။ မတ္ေစ့ကုိ ဘဏ္မွာ ေဒၚလာ ၁၀၀ ဖုိးလဲထားရင္လဲ
ရပါတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သားေတာ္ေမာင္ စိန္ေမ်ာက္ေလာင္း ရွိတာေၾကာင့္
အေၾကြေတြ ကုိ ေတာ္ရုံမထားရဲပါဘူး ။ ဒါေတြက စင္ကာပူမွာထက္စာရင္ အပုိ
လုပ္ေနရတဲ့ အရာေတြပါ ။ ဘာမွလဲ မတန္သလုိ အလုပ္ပုိရွဳပ္တာပဲ အဖတ္တင္
ပါတယ္ ။ စင္ကာပူမွာေတာ့ အိမ္ထဲမွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ၿပီး လွမ္းထားခဲ့ရုံပါပဲ ။ ၿပီးမွ
မီးပူေလး ဘာေလး ထုိးလုိက္ရုံ ။

ေနာက္တခု ဒီမွာက ေအာ့ဒ္ေဂ်ာ့ဘ္ေတြ ေပါသေပါ့ ။ မ်ားေသာအားၿဖင့္ တရုတ္စား
ေသာက္ဆုိင္ေတြ ၊ ဗီယက္နမ္ ဆုိင္ေတြ ၊ ကုလားေတြ ပုိင္တဲ့ ဓာတ္ဆီဆုိင္ အစရွိတဲ့
ေအရွန္ ဆုိင္ေတြပါ ။ အလုပ္ေတြ လဲ တနာရီကုိ ၆ က်ပ္ေလာက္ကေန ၁၀ ေလာက္
အထိၾကား ေပးၾကပါတယ္ ။ဒါေပမဲ့ ထရိန္နင္ ကာလဆုိတဲ့ အခ်ိန္ကာလ တခုမွာေတာ့
တၿပားမွမရပဲ အလကား ဖရီး ကုိယ့္ထမင္းကုိယ္စားၿပီး ၾကီးေတာ္ႏြားေက်ာင္း ရတဲ့
အထာၾကီး ၿဖစ္ေနပါတယ္ ။ အဲဒါကုိ သြားၿပီး ကြန္ပလိန္ ့တက္ေနရင္လဲ ဆုံးမွာ မဟုတ္
ေတာ့ပါဘူး ။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ သူေဌးဆုိသူေတြဘက္ ကေတာ့ နည္းနည္း ၿမတ္တာရယ္ ၊
မ်ားမ်ားၿမတ္တာရယ္ ၊ ေသာက္ေသာက္လဲ ၿမတ္တာရယ္ ဆုိသလုိ ၿမတ္ၿပီးရင္းၿမတ္
ၿဖစ္ေနၾကတာပါပဲ ။

အၿဖဴေကာင္ေတြၾကေတာ့ အလုပ္တခု ေၾကၿငာတင္ထားရင္ ဘယ္အခ်ိန္ လုပ္ရမယ္ ၊
ဘာေတြထမ္းရမယ္ ၊ဘာခံစားခြင့္ရွိမယ္ စသၿဖင့္ အၿပတ္ကုိ ရွင္းေနေအာင္ တင္ထား
ၾကပါတယ္ ။ဒီက တရုတ္ေတြ ကုလားေတြ လုိေတာ့ အုတ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာ
၀ုိင္းလုပ္၀ုိင္းစား အထာမ်ိဳးေတာ့ မခ်ိဳးၾကပါဘူး ။

အခု ကြ်န္ေတာ္ေၿပာေနတာဟာ ကြ်န္ေတာ္ခံစားေနရတဲ့ ၊ မုိက္ဂရိတ္ လုပ္တဲ့အခါမွာ
ၾကဳံေတြ ့ရတဲ့ ၿပႆနာ အခ်ိဳ ့ဆုိတာေလးေတြပဲ ရွိေနပါေသးတယ္ ။ ေနာက္ထပ္
ဘယ္လုိ ၊ ဘယ္ေလာက္ ၿပႆနာ ေတြ ၾကဳံရဦးမလဲ ဆုိတာကုိ မသိရေသးရုိးအမွန္
ပါ ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ၿမန္မာၿပည္က ၿမန္မာေတြ ၿဖစ္ၿဖစ္ ၊ တၿခား အာရွနုိင္ငံေတြ က
ၿမန္မာ ေတြပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ အေနာက္နုိင္ငံေတြကုိ မုိက္ဂရိတ္လုပ္တဲ့အခါမွာ ၾကိဳၿပီး ေတြးေတာ
စဥ္းစားထား လုိ ့ရေအာင္ ရီကြန္မန္း လုပ္တဲ့သေဘာပါပဲ ။ အေမရိကားမဟုတ္လုိ ့တၿခား
ၾသစေၾတးလ် ၊ အဂၤလန္ ၊ ဂ်ာမနီ အစရွိတဲ့ နုိင္ငံေတြမွာလည္း ကုိယ္ၾကိဳမသိနုိင္တဲ့
ၿပႆနာ ေပါင္း ေသာင္းေၿခာက္ေထာင္ မက ရွိနုိင္မွာပါပဲ ။ ကြ်န္ေတာ္ သိသမွ်
ၾကဳံရသမွ် ေ၀မွ်တာကုိ ဖတ္ရွဴေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအထူးပါ ။

ေလးစားလ်က္

သူၾကီး

ေရၿခားေၿမၿခား အေတြ ့အၾကဳံ ( ၂ ) (သုိ ့) ဘူေဖးစားရၿခင္း ဒုကၡ

ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးမွာ စာေရးသူ ဘူေဖးစားတဲ့အေၾကာင္း ထည့္ေရးဖုိ ့ေမ့သြား
ပါတယ္ ။ ခုေတာ့ ဘူေဖးစားရၿခင္း ဒုကၡ ဆုိတာကုိ စာဖတ္ပရိသတ္ သိရေလ
ေအာင္ အက်ယ္တ၀င့္ ေရးၿပပါ့မယ္ ။ တကယ္ေတာ့ ဘူေဖးစားရတယ္ ဆုိတာ
အိမ္မွာ ထမင္းနဲ ့ဟင္းနဲ ့ အရြက္ ေၾကာ္ အတုိ ့အၿမွဳပ္ ငပိရည္ တုိ ့စရာ နဲ ့စားရ
သေလာက္ မလြယ္ကူဘူး ဆုိတာကုိ ဘူေဖး စားဖူးသူတုိင္း သိၾကမွာပါ ။ စာေရးသူ
အေနနဲ ့ ဘူေဖးစားရတာကုိ တကယ္တမ္း အၾကိဳက္လွၾကီးရယ္ ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။
( ေၾသာ္… စာေရးသူရယ္ ဒါဆုိရင္လဲ ဘူေဖး စားမေနပါနဲ ့ေတာ့ စကားမစပ္ မသာၾကီး
၃ ခါ ) လုိ ့ပရိသတ္က ကရုဏာ ေဒါေသာနဲ ့ ဆဲရင္လဲ စာေရးသူခံရမွာပါ ။ တကယ္
ေတာ့ ခုလုိ ဆဲခံရတာကုိပဲ စာေရးသူ ေက်နပ္ေန မိပါၿပီေလ ။ ခုလုိ ဘူေဖးစားရၿခင္း
ဒုကၡ ဆုိတာၿပီးသြားရင္ ေနာက္ထပ္ၿပီးေတာ့ စာေရးသူ ရဲ ့ခရီးသြားရၿခင္း ဒုကၡ
ေဆာင္းပါး ရွည္ၾကီး ထပ္ကုိတင္ဦးမွာ ။

စကားေတြ ေတာင္ေရာက္ေၿမာက္ေရာက္ ၿဖစ္ကုန္ၿပီ ။ ခုနက ဘူေဖးစားၾကတဲ့
အေၾကာင္း ၿပန္ေရးပါ့မယ္ ။ တကယ္ေတာ့ ဘူေဖးစားရင္ အၿမဲလုိလုိ စာေရးသူ
အေနနဲ ့စိတ္ဖိစီးမွဳ ရွိပါတယ္ ။ ကုိယ့္ဘာသာပဲ စားစား ၊ သူမ်ားေကြ်းတာပဲ စားစား ။
ဘာလုိ ့ဆုိ စာေရးသူ ဘူေဖးစားတုိင္း ၾကဳံရတဲ့ စိတ္ဖိစီးမွဳေတြ အေနနဲ ့က

ပထမ စဥ္းစားရတာက ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား စားနုိင္ပါ့မလဲ ဆုိတာကုိ ေတြးရတာ
ၿပီးေတာ့ မလုိလားအပ္တဲ့ ေခါက္ဆဲြေၾကာ္ ၾကာဇံေၾကာ္ လုိဟာမ်ိဳး စားမိၿပီး ဗုိက္ၿပည့္
သြားမွာကုိ စုိးရိမ္ရတာ
ေနာက္ၿပီး အိမ္မွာစားရခဲတဲ့ ဂဏန္းလုိ ၊ဘဲကင္လုိ ၊ အြိဳင္စတာ လုိမ်ိဳး အမ်ားၾကီး မစား
လုိက္ရမွာ ကုိ ပူပန္မိတာ
အဲသဟာေတြ အမ်ားၾကီး စားမိၿပီးခါမွ ဆင္ဖုိးထက္ ခြ်န္းဖုိး ကုန္ ဆုိသလုိ ၀မ္းေလွ်ာ
မလား ၊ အလာဂ်ီ ထြက္မလား ေတြးရတာ
ၿပီးေတာ့ ေန ့လည္စာ ဘူေဖး စားၿဖစ္ရင္ ညေနစာ အတြက္ ခ်က္ရၿပဳတ္ရမလား
ပူရတာ
ညေနစာ ဘူေဖး ဆုိရင္လဲ ေန ့ခင္းဘက္မွာ အမ်ားၾကီး စားထားမိရင္ ညေနဘူေဖးမွာ
စားနုိင္ပါ့မလား ေတြးေၾကာက္မိတာ
ၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္အစားအစာ ေတြ ကုိ ဘူေဖးထည့္ထားတာ ေတြ ့ရင္လဲ ဘယ္ဟာက
ေစ်းပုိၾကီးတယ္ ဆုိတာကုိ မသိတာ
ေနာက္ၿပီး ဆုိင္ထဲကုိ လူေတြအုပ္လုိက္ၾကီး ၀င္လာရင္ ေၾသာ္..ငါစားခ်င္တာေလးမ်ား
ပါသြားမလား ဆုိၿပီး စုိးရြံ ့မိတာ

အုိ… ေၿပာရရင္ အမ်ားၾကီးပါပဲ ။ အဲဒါေၾကာင့္ စာဖတ္ပရိသတ္ အေနနဲ ့ စာေရးသူလုိမ်ိဳး
ဘူေဖးစားရၿခင္း ဒုကၡ က ကင္းလြတ္ေစခ်င္လုိ ့ဒီစာေလးကုိ ေရးရတာပါ ။ ေနာက္မွ
အေဖာ္အခြ်တ္ ကလပ္ အေၾကာင္းထည့္ေရးပါဦးမယ္ ။
(ဆက္လက္ေဖာ္ၿပပါမည္)
ေလးစားလ်က္
သစၥာၿပဴး

မွတ္ခ်က္ ။ အေဖာ္အခြ်တ္ အေၾကာင္း ထည့္ေရးမယ္ ထည့္ေရးမယ္ ဆုိၿပီး ညာခ်
ၿဖီးၿဖန္း ေနတာပဲ ဆုိၿပီး အတြင္းလူ တခ်ိဳ ့က စာေရးသူအား မနုိလာ ၿဖစ္ေနၾက
ေၾကာင္းပါ ။

စာေရးဆရာ သစၥာၿပဴး ရဲ ့ေရၿခားေၿမၿခား အေတြ ့အၾကဳံ

ၿပီးခဲ့တဲ့ တပတ္က စာေရးသူ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္ ကေနၿပီး ဆန္ဖရန္ စစ္စကုိ
ၿမိဳ ့ၾကီး ဆီကုိ အလုပ္ကိစၥ အင္တာဗ်ဴး ရွိတယ္ ဆုိတာေၾကာင့္ စာေရးသူရဲ ့ဥပေဒ
ထဲကညီ ၿဖစ္သူ (သုိးေဆာင္းဘာသာနဲ ့ဆုိရင္ေတာ့ ဘရားသား အင္ေလာ ေပါ့ေလ)
နဲ ့၆ နာရီၾကာ မဟာ ဂႏၶာရီ ခရီးရွည္ၾကီးကုိ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးနဲ ့ေမာင္းနွင္ခဲ့ရ ပါ
ေလေသး ရဲ ့ ။ ပထမေတာ့ စာေရးသူ ဘာသာ ပဲ ေလယာဥ္ၾကီး စီးၿပီး သြားဦးမလုိ ့
ပါပဲ ။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွလဲ မထူးတာ ရယ္ ၊ ဒီက လုိက္ပုိ ့ရမဲ့သူ ဟုိမွာ လာၾကိဳရမဲ့သူ
ေတြပဲ ကရိကထ မ်ားမယ္ ဆုိတာေၾကာင့္ ကားနဲ ့ပဲ သြားခဲ့ရတာေပါ့ ။ ဟုိတယ္မွာ
အင္တာနက္ကေန ဘြတ္ခ္ လုပ္ၿပီး smoking Room ကုိပဲ ယူလုိက္ၾကတယ္ေလ ။

စာေရးသူ ဒီ LA ကေန စေမာင္းၿပီး မုိင္ ၆၀ ေလာက္ အေရာက္မွာ ေတာင္ထိပ္ကုိ
တက္ရ တာေပါ့ ။ က်ိဳက္ထီးရုိးေတာင္ေလာက္ မၿမင့္ေတာင္ ေပ ၃၀၀၀ နီးပါးရွိမွာပါပဲ ။
ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ….. စာေရးသူေရာ စာေရးသူေယာက္ဖ ပါ နားေတြအူလာၾကတာ
ဘာမွကုိ နားထဲမွာ မၾကားရေလာက္ ေအာင္ ကုိ ထုံသြားတာပဲ ။ အဲ..သလုိနဲ ့ေတာင္ၾကား
လမ္းက ထြက္လာၿပီး လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ပန္းပိေတာက္ေတြေတာ့ ေ၀မေနပါဘူး ၊
ႏြားေတြ ေမြးထား ၾကတာေတာ့ ေတြ ့ခဲ့ေသး ။ ေကာင္ေရ ၃ ေသာင္း ၄ ေသာင္းေလာက္
ရွိမလားပဲ ။ မရွိလဲ စာေရးသူ အလုပ္မွ မဟုတ္တာ ထူးထူးၿခားၿခား ေတြးမေနေတာ့ပါဘူး ။
ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြ တင္လာတဲ့ကားၾကီးေတြ လဲ ေတြ ့ခဲ့ေသးတယ္ ။ ေမာင္းၿပီး ၂နာရီေက်ာ္
ၾကာလာေတာ့ စာေရးသူလဲ ေၿခေထာက္ေတြ ထုံလာတာနဲ ့စာေရးသူ ေယာက္ဖ က
တစ္လွည့္ ေမာင္းတာေပါ့ ။ ခုလုိ အေသးစိတ္ ေရးၿပေနတာ စာေရးသူ ရဲ ့ေစတနာပါရွင္…
.အဲ…ဗ်ာ ။ ဒါမွ ေရၿခားေၿမၿခား အေတြ ့အၾကဳံ ဆုိတာ ဘာကုိ ဆုိလုိမွန္း ေရႊၿမန္မာေတြ
သိၾကမွာ ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဟး၀ပ္ ဆုိတဲ့ ၿမိဳ ့ငယ္ေလး ကုိ ေရာက္ပါေလေရာ ။
အဲဒီမွာ စာေရးသူတုိ ့ တည္းၾကတယ္ေလ ။ တစ္ညကုိ ဘရိတ္ဖတ္စ္ အပါအ၀င္
၅၉ က်ပ္ၾကီးမ်ားေတာင္ ေပးရတယ္ ။ ခုလုိ ေရးၿပေနတာ စာေရးသူၾကြားတာ မဟုတ္
ဘူးေနာ္ ။ စာေရးသူ အေနနဲ ့အခက္အခဲေတြ ဘယ္လုိၾကဳံရတယ္ ဆုိတာ ကုိ စာဖတ္
ပရိသတ္ သိေစခ်င္လုိ ့။ နုိင္ငံၿခားမွာက ေတာ္ရုံဘယ္သူ ့မွ အားကုိးလုိ ့ရၾကတာ
မဟုတ္ေနဘူး ။ ဒါေတာင္ ေယာက္ဖအရင္းေလာက္ နီးနီးၾကီး ၿဖစ္ေနလုိ ့သူ ့ခမ်ာ
လုိက္လာရတာ ။ အဲဒီမွာ ဟုိတယ္ ပုိင္ရွင္က ပန္ခ်ာပီ ကုလားမၾကီးနဲ ့သူ ့ေယာက်္ား
ဆုိေတာ့ စာေရးသူ ေယာက္ဖ ကေတာ့ ေနာက္ေန ့မနက္ မနက္စာ ပုိင္ၿပီေပါ့ေလ ။
အနည္းဆုံး ခ်ာပါတီ ၿဖစ္ၿဖစ္ ၊ နံၿပားၿဖစ္ၿဖစ္ စားရေတာ့မွာ ပဲ ဆုိၿပီး ေပ်ာ္ေနေလရဲ ့။
(ေနာက္ေန ့ေတြမွာ အခ်ဥ္မိမွာ မသိၾကဘူး ) ။

ေနာက္ေန ့မနက္က်ေတာ့ ကြန္တီနန္တယ္ ဘရိတ္ဖတ္စ္ ဆုိပဲ ။ လက္မသာသာေလာက္
မတ္ဖင္ ေလးေတြရယ္ ၊ ေသာက္ေရခြက္ အ၀ သာသာ ေပါင္မုန္ ့ေလး ၃ လုံးရယ္ ၊
မွိဳတက္ေနတဲ့ လိေမၼာ္ သီး ၃ လုံးရယ္ ၊ ပန္းသီး၂ လုံးရယ္ပဲ ေတြ ့ေလရဲ ့။ ႏြားနုိ ့၊ apple
juice orange juice ေတာ့ ရွိသေပါ့ေလ ။ ကဲ… ထူးပါဘူး ရွိတာပဲ ၾကိတ္လုိက္ၾက ဆုိၿပီး
စားလုိက္ရတာပါပဲ ။ ၿပီးေတာ့ ေဟး၀ပ္ ၿမိဳ ့ေလးကေန ဆန္ဖရန္ ရဲ ့ဂိုးလ္ဒန္း ဂိတ္
တံတားၾကီးဆီ သြားၾကမယ္ ဆုိၿပီး GPS ဖြင့္ ၊ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ ့ သြားၾကတာေပါ့ ။ ပင္လယ္
ကုိၿဖတ္တဲ့ တံတားၾကီးေပၚတက္ၿပီး ေမာင္းခ်လာ လုိက္ၾကတာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဆန္ဖရန္
ၿမိဳ ့ၾကီးကုိ ေရာက္ပါေလေရာလား ။ အေအးဓာတ္ ကလဲ ပုိလာတာ နဲ ့စာေရးသူ ဒီေရာက္မွ
၀ယ္ၿဖစ္တဲ့ အေႏြးထည္ ဂ်ာကင္ေတာင္ ထုတ္၀တ္ ရပါ ေလေရာ ။ အယ္လ္ေအ မွာ အပူခ်ိန္
၁၀၀ ဖာရင္ဟုိက္ေလာက္ ရွိေနေပမဲ့ ေဟး၀ပ္ ၊ ေအာက့္ကလန္ ၿမိဳ ့ ေတြကစလုိ ့အပူခ်ိန္က
၇၀ ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္ ။ ဆန္ဖရန္မွာေတာ့ ၿမဴေတြေတာင္က်ၿပီး ေန ့ခင္းဘက္ေတာင္
၆၅ ပဲရွိတာကုိး ။ ၿမိဳ ့ကလွပါတယ္ ။ ေတာ္ေတာ္ေလး လွသလုိ ေတာင္္ကုန္း ေတြကလည္း
အမ်ားၾကီးပါပဲ ။ မုိးေမွ်ာ္အေဆာက္အဦးေတြ ၊ ဘဏ္ေတြရွိေတာ့ မသိရင္ စင္ကာပူရ
ဘုတ္ကီးတုိ ့ကလပ္ကီး တုိ ့ပုံစံကုိ ခုိးခ်ထားသလုိပါပဲ ။ ၿမိဳ ့လယ္ေခါင္ လမ္းေတြ ကလည္း
တလမ္းေမာင္း ေတြဆုိေတာ့ စာေရးသူတုိ ့FREEWAY EXIT ထြက္ဖုိ ့ကုိ ေတာ္ေတာ္
ရုန္းကန္ လုိက္ရတယ္ ။ မုိင္ ၂၀၀ ေက်ာ္ စီ ေမာင္းလာတာ ဘာမွမၿဖစ္ၾကပဲ ဆန္ဖရန္မွာ
မုိင္၃၀ ေလာက္က်မွ စာေရးသူေရာ ေယာက္ဖေလးပါ ေခါင္းမူးၾကတယ္ေလ ။ ၿပီးေတာ့မွ
တံတားၾကီးကုိ ေရာက္ ၊ ဓာတ္ပုံေလး မည္ကာမတ ရုိက္ၿပီး တံတား ဟုိဘက္ ဒီဘက္
ထိပ္ကုိေလွ်ာက္ၾက မယ္ေပါ့ ။ ဒါေပမဲ့ ေလွ်ာက္ရင္း လမ္းတ၀က္နဲ ့ၿပန္လွည့္လာၾကတယ္ ။
သိတဲ့အတုိင္း ေယာက်္ားေလး ၂ ေယာက္ထဲ ခရီးသြားတာဆုိေတာ့ ေမာ္တီဗိတ္တက္
ၿဖစ္မေနၾကဘူးေလ ။ ခဏပဲ ေနၾကၿပီးေတာ့ ၿပန္ထြက္လာၾကေရာ ။ ဆန္ဖရန္ ၿမိဳ ့ထဲမွာ
ကားေတြက်ပ္ ၊ ဓာတ္ကားေတြ ၊ ဓာတ္ရထားေတြနဲ ့ေပါ့ ။ ေန ့လည္စာ စားခ်င္ေပမဲ့
ကားဘယ္မွာ ရပ္ရမယ္ မသိတာေၾကာင့္ ေဟး၀ပ္မွာပဲ ဘူေဖး ၿပန္စား ၾကမယ္ ဆုိၿပီး
ၿပန္ခ်လာၾကတာ ။ မသိတဲ့ လူေတြကေတာ့ ဓာတ္ရထားေလးေတာင္ စီးမလာၾကဘူး
ဆုိၿပီး အၿပစ္တင္ၾကေလရဲ ့။ ေတာ္ပါၿပီေလ စင္ကာပူရမွာ စီးခဲ့ရတာ ၁၀ နွစ္စာေလာက္
ၿဖစ္ေနၿပီ ဆုိတာ မသိၾကရွာဘူး ။ အဟက္ဟက္ဟက္ ။ (စာေရးသူ က်ိတ္ရီသံ)

ၿပီးေတာ့ ဟုိတယ္မွာ ၿပန္အိပ္ၾကတာ ညေန ၅ နာရီေက်ာ္မွပဲ နုိးၾကေတာ့တယ္ ။ စာေရးသူ
စိတ္ထဲ မွာေတာ့ ဒီေလာက္ၾကီး ဂုိးလ္ဒန္း ဂိတ္ တံတားၾကီးက လွမေနပါဘူး ။ ရန္ကုန္က
၀န္ၾကီးမ်ားရုံး ကမွ ပုိလွဦးမယ္ ။ ၿပီးေတာ့ တံတားအေရာင္ၾကီးက နီညဳိေရာင္ ၾကီးဆုိေတာ့
မသိရင္ ရန္ကုန္မွာ သံၿပားဆုိင္က သံပန္းတံခါးေတြကုိ ခံေဆး သုတ္ထားသလုိပါပဲ ။
စာေရးသူ တုိ ့ကုိ သဘာ၀ရဲ ့ အလွအပေတြ မခံစားတတ္ဘူး ဆုိၿပီး ဆူရင္လဲ ခံရမွာ
ပါပဲေလ ။
(ဆက္လက္ေဖာ္ၿပပါမည္)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္သည္ၿဖစ္ေစ မဖတ္ခ်င္သည္ ၿဖစ္ေစ အပုိင္း ၂ မွာ NUDE CLUB ေတြ
အေၾကာင္း ထည့္ေရးပါဦးမယ္ )

စာဖတ္ပရိသတ္အား ေလးစားလ်က္
သစၥာၿပဴး

သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အေၾကာင္း

ကြ်န္ေတာ့္အရင္က လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ အေပၚရုံးက တရုတ္ကေလး တစ္ေယာက္
ရွိပါတယ္ ။ ရုံး ၂ ခုေပါင္း ၀န္ထမ္း ၁၅ ေယာက္ေလာက္မွာ ၿမန္မာဆုိလုိ ့ကြ်န္ေတာ္ပဲ
ရွိသလုိ မေလးတရုတ္ ဆုိလုိ ့လဲ သူပဲရွိပါတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ တစ္နွစ္ေက်ာ္
အသက္ၾကီးၿပီး အင္မတန္ ခင္ဖုိ ့ေကာင္း နားလည္မွဳရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္လုိ ့ေၿပာရမွာပါ ။
သူက မေလးတရုတ္ၿဖစ္ၿပီး သူ ့မိန္းမကေတာ့ ၿပည္ၾကီးတရုတ္မ ေလးၿဖစ္ပါတယ္ ။
သူ ့မိန္းမက စာရင္းကုိင္ အလုပ္ကုိ လုပ္ၿပီး ဘ၀ကုိ ေအးခ်မ္းစြာ ၿဖတ္သန္းေနၾကေလရဲ ့။
Woodlands မွာ အိမ္၀ယ္ထားၿပီး ေနရာကေန သူ ့မိန္းမ ဗုိက္ၾကီးလာပါ ေရာ ။ အဲဒါနဲ ့
သူ ့မိန္းမလည္း အလုပ္ဖိလုပ္ၿပီး ပုိက္ဆံရွာ အုိဗာတုိင္ေတြလဲ ဆင္း နဲ ့ကေလးေမြးဖုိ ့
ေနာက္ေန ့ေဆးရုံတက္မယ္ ဆုိမွပဲ အလုပ္ကေန နားရပါေတာ့တယ္ ။ အဲ… သားေယာက်ာ္း
ေလး ေမြးၿပီး ေနာက္ ၁၀ ရက္ အတြင္းမွာပဲ မိန္းမက ခြင့္မရလုိ ့ရုံးၿပန္တက္ရပါေလ ေရာ ။
မတက္ရင္လဲ အလုပ္က ၿပဳတ္ေတာ့မဲ့သေဘာ ၿဖစ္တာကုိး ။ ဒါနဲ ့ပဲ သူကတဘက္ ခြင့္ယူၿပီး
ကေလးကုိ နုိ ့ဘူးတုိက္ ရေလရဲ ့။ မၾကာပါဘူး ေနာက္ ၂ပတ္ လဲၿပည့္ေရာ ခြင့္လဲကုန္ေရာ ။
တတ္နုိင္ပါဘူး သူ ့မိန္းမရဲ ့ အေဖအေမကုိ ၿပည္မကေန ေလယာဥ္လက္မွတ္ပုိ ့ၿပီး ေခၚရပါ
ေလေရာ ။ ၿပီးေတာ့ ေရာက္လာတာနဲ ့အင္မီဂေရးရွင္းမွာ long term social visit ေတြ
ေလွ်ာက္ေပးရ ၊ အဖုိးၾကီး အဖြားၾကီးေဆးစစ္ရ ၊ ၿပီးေတာ့ ကေလး ကုိလဲ PR ၿပန္ေလွ်ာက္
ရ ၊ ကာကြယ္ေဆးေတြ ထုိးရ နဲ ့သူတုိ ့လင္မယား စုထားတဲ့ ပုိက္ဆံေလးေတြ ေၿပာင္ပါေလ
ေရာ လား ။ ဒါေတာင္ သူ ့CPF ထဲက ကေလးေမြးစရိတ္ နွုဳတ္သြားေပလုိ ့။

အဲဒါနဲ ့ပဲ လင္မယား ၂ ေယာက္ ကေလးကုိ အဖုိးအဖြား နဲ ့ထားၿပီး အလုပ္ၿပန္လုပ္ၾကရ
ရွာတယ္ ။ မၾကာပါဘူး ၂ လေလာက္ရေတာ့ ေယာကခမ အဖြားၾကီးက စင္ကာပူမွာ
ေနသားမက်ေတာ့ အပူနာ ေတြေပါက္ (ၿပည္မက ေအးတယ္ေလ) ၊ အဲဒါနဲ ့ပဲ ေဆးကု
တာနဲ ့ကုန္သြားေသးတယ္ ။ ၄ လၿပည့္ေတာ့ အဖုိးၾကီး အဖြားၾကီးလဲ SG မွာ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး
… ကုိင္း ဘာလုပ္ၾကမလဲ ။ အဖုိးၾကီး အဖြားၾကီး ၿပန္ရင္ ကေလးကုိ ဘယ္သူၾကည့္မလဲ
ဘယ္သူ အလုပ္ထြက္မွာလဲ ဘယ္သူမွ မထြက္နုိင္ဘူးေလ အိမ္က၀ယ္ထားမိၿပီ စားစရိတ္က
မကုန္ေပမဲ့ ေဆးကုရတာ ဘာညာ taxi ခ က ၾကာေတာ့ထိလာၿပီ ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့
ကေလးကုိ အဖုိးအဖြားနဲ ့တရုတ္ၿပည္မကုိ ထဲ့လုိက္ရေလ သတည္းေပါ့ ။

ထည့္လုိက္ၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္မွာ ဘာမွ မၿဖစ္ေသးေပမဲ့ တလေလာက္ၾကာေတာ့ အၿမဲလုိ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေဟးဟား ေနတတ္တဲ့ သူဟာ ေတြေ၀မွဳိင္ လာပါေတာ့တယ္ ။ ေမးလုိက္ရင္
လည္း ငါ့သားေလးကုိ သတိရလုိ ့ပါကြာ လုိ ့ေၿဖရုံမွအပ တၿခား မရွိနုိင္ပါဘူး ။ တခါသား
ေတာ့ တနဂၤေႏြ ဂ်ဴတီက်ခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္ငုိေနတာ ကုိ ေတြ ့မိပါတယ္ ။
ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ အေတာ့္ကုိ မေကာင္းၿဖစ္သြားခဲ့ရတာပါ ။ သူငယ္ခ်င္းရယ္ မင္းတုိ ့ခုခ်ိန္
ပုိက္ဆံစုေန တာ ေနာင္တခ်ိန္ မင္းကေလး ေကာင္းစားဖုိ ့ပဲ မဟုတ္လား လုိ ့ေခ်ာ့ရပါတယ္ ။
သူကေတာ့ စင္ကာပူ က ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့ေၾကာင္း ၊အၿမဲအလုပ္ ဆုိတာကုိပဲ စဥ္းစား
ေနရေၾကာင္း ၊ ဒီထက္ပုိၿပီး ပုိက္ဆံရွာဖုိ ့ဆုိတာလည္း မၿဖစ္နုိင္ေတာ့ေၾကာင္း ၊ ဘယ္အခ်ိန္မွ
မန္ေနဂ်ာ ၿဖစ္မယ္ မွန္း မသိေၾကာင္း ၊ ၿဖစ္ရင္လဲ တလ ၅ ေထာင္ ရေပမဲ့ မိသားစု အတြက္
ထည့္စဥ္းစားလုိ ့ ရမွာ မဟုတ္ေၾကာင္း ၊ တတ္နုိင္ရင္ အိမ္ၿပန္ေရာင္းၿပီး မေလးမွာ ၿဖစ္ၿဖစ္ ၊
ၿပည္မမွာ ၿဖစ္ၿဖစ္ စီးပြားေရးတခု လုပ္ခ်င္ေၾကာင္း တုိ ့ကုိ ေၿပာၿပသြားပါတယ္ ။

အဲလုိနဲ ့ ကြ်န္ေတာ္လဲ အလုပ္ကထြက္ၿပီး ရန္ကုန္ၿပန္တာနဲ ့ဘာနဲ ့ညာနဲ ့ ဆုိေတာ့ သူနဲ ့
မေတြ ့ၿဖစ္ေတာ့ပါဘူး ။ ခုဆုိ သူနဲ ့မေတြ ့တာ ၁၆ လေလာက္ရွိပါၿပီ ။ သူ ့သားေလးေတာင္
ဘာလုိလုိနဲ ့ခုဆုိ ၂ နွစ္ေက်ာ္ ရွိေနပါၿပီ ၂၀၀၇ ဇြန္လမွာ ေမြးတာဆုိေတာ့ ။ ၿပည္မမွာပဲလား
စင္ကာပူကုိ ၿပန္ေခၚ ထားၿပီလား ဆုိတာေတာ့ မသိရေသးပါ ။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ ဘ၀
တေကြ ့မွာ ခဏေတြ ့ရေပမဲ့ နားလည္မွဳ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိသားစု အစစအရာရာ အဆင္ေၿပ
ပါေစ လုိ ့ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္ ။သူငယ္ခ်င္း ေ၀ၚလ္တာ စိတ္ခ်မ္းသာရပါေစဗ်ာ ။


မွတ္ခ်က္ ။ ဒီစာစုသည္ လူမိ်ဳးဘာသာ မတူေသာ္ၿငား ဘ၀အတြက္ ရုန္းကန္ရတာခ်င္း
တူတာကုိ ပုံေဖာ္ၿပထားၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္ ။ ေ၀ၚလ္တာတုိ ့၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အဆင္မေၿပေသာ္
လည္း တၿခား သူမ်ားအတြက္ေတာ့ အဆင္ေၿပခ်င္ ေၿပပါလိမ့္မည္ ။ လူတဦး နဲ ့တစ္ဦး ၊
ကံခ်င္း တူနုိင္မည္ မဟုတ္ပါ ။ အားလုံးကုိ ေလးစားလ်က္ ။

သူမ်ားလုပ္ခုိင္းတုိင္း လုိက္လုပ္ၿခင္း

သူမ်ားက တခုခုခုလုပ္တုိင္း ကုိယ္ကလုိက္လုပ္သည္ ဆုိသည္မွာ အတုိင္းအတာတခု
အထိေတာ့ မွန္သင့္သေလာက္ မွန္သည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္ ။သုိ ့ေသာ္လည္း
လူတုိင္းတြင္ ကုိယ္သာသိေသာ ကုိယ့္အေၾကာင္းတရား terms and conditions မ်ား
ရွိၾကေခ်သည္ ။ ထုိ ့ေၾကာင့္ တခ်ိဳ ့ေသာ အရာ ကိစၥ မ်ားသည္ကား သူမ်ားလုပ္တုိင္း
ကုိယ္က ဖင္မနုိင္ ေခါင္းမနုိင္ လုိက္လုပ္မိလွ်င္ ကုိယ္သာ ဒုကၡ မ်ားမည္ဆုိသည္ကား
ေၿပာစရာပင္ မလုိေတာ့ေခ်ပါ ။

ဥပမာ ဆုိရေသာ္ ကြ်န္ေတာ္နွင့္ ေမာင္ရွည္ၾကီးသည္ လြန္စြာခ်စ္ၾကေသာ ေရာင္းရင္းၾကီး
မ်ား ၿဖစ္ၾကေခ်သည္ ။ အနုိ ့ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္က အိမ္ေထာင္သည္ ကေလးတစ္ေယာက္
အေဖၿဖစ္ၿပီး ရွည္ရွည္က လူပ်ိဳၾကီး အခ်စ္မရွိရင္ခုန္ဆဲ ၿဖစ္ပါသည္ ။ ဒါကုိသြားၿပီး
ရွည္ရွည္ ငါေတာ့ အိမ္ေထာင္သည္ ကေလးအေဖ ၿဖစ္ၿပီ မင္းလဲ မိန္းမယူ ကေလးေမြး
ဆုိၿပီး အတင္းအက်ပ္ သြားတုိက္တြန္းလုိ ့မရစေကာင္းပါ ။ သူ ့အေနအထား သူ ့ရည္မွန္း
ခ်က္ သူ ့ၾကိဳးစားမွဳ သူ ့ဘ၀တက္လမ္း ဒါေတြကုိ သူပဲသိပါလိမ့္မည္ ။ သူ ့ဘာသာသူ
လူပ်ိဳၿဖစ္ၿဖစ္ အိမ္ေထာင္သည္ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ေယာက္နွင့္တစ္ေယာက္ အရင္လုိခ်စ္ၾကၿပီး
အရက္အတူတူ ေသာက္ေနရၿခင္းက ပုိေပ်ာ္ဖုိ ့ေကာင္းပါသည္ မဟုတ္ေပေလာ ။

တဖန္ သူငယ္ခ်င္းၾကီး ကုိကုိတြတ္ကုိ ေဟ့ေကာင္ေရ ကေလး ယူေတာ့လကြာ ေပ်ာ္စရာ
သိပ္ေကာင္းတယ္ ဟု သြားၿပီး အတင္းအက်ပ္ တုိက္တြန္းလုိ ့ မရေခ်ပါ ။ သူ ့ခမ်ာ
ေက်ာင္းတဘက္ အလုပ္တဘက္နွင့္ ကရိကထ မ်ားရသည့္ၾကား အေရးထဲ အရာေပၚ
ဆုိသလုိ ဘယ္အရာမွ အာရုံမစုိက္နုိင္ ၿဖစ္ပါေခ်မည္ ။ ၾကာေတာ့ မိသားစု ကိစၥ လည္း
လစ္ဟင္း အလုပ္မွာလဲ လစ္ဟင္း ေက်ာင္းစာလည္း လစ္ဟင္းဆုိလွ်င္ မေကာင္းပါ ။

ကြ်န္ေတာ္ဆုိရင္ေကာ… ဥပမာ မိတ္ေဆြတဦးက ေဟ့ေကာင္သူၾကီး စင္ကာပူမွာ COE
ေတြ ခ်ေနတယ္ ကား၀ယ္စီးေတာ့လကြာ ဟု လာေၿပာတာကုိ အဟုတ္မွတ္ၿပီး ကား၀ယ္
စီးမိလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ပဲ Parking ၊ ERP Road Tax Peak Hour Off Peak Hour
Maintenance Gasoline monthly instalment စသည္မ်ားနွင့္ လုံးခ်ာလည္ၿပီး ေရႊဓားမ
ကုမၸဏီ မွ ကုိသူၾကီး ေန ့တုိင္းေန ့တုိင္း ပဲငံၿပာရည္ နွင့္ထမင္း စားေနရမည္( အသားမပါ )
မဟုတ္ပါလား ။

ေၿပာခ်င္သည္မွာ လူတစ္ေယာက္နွင့္တစ္ေယာက္ preference ခ်င္း မိသားစု အေနအထား
ခ်င္း ၊ ကာယကံရွင္မွလဲြလုိ ့တၿခားသူ မသိနုိင္ေသာ ကိစၥ ရပ္ခ်င္း မ်ား ရွိၾကမည္မွာ
အေသအခ်ာပင္ ၿဖစ္ပါသည္ ။ သုိ ့ေသာ္ မိတ္ေဆြစစ္ မိတ္ေဆြမွန္ တုိ ့၏ ခ်စ္ခင္ရင္းနွီးမွဳ
အတုိင္းအတာအရ မိမိၾကဳံေတြ ့ရေသာ အခက္အခဲမ်ား ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ ့မွဳမ်ား ကုိ
ေမးၿမန္းလာပါက အရွိအတုိင္း ေၿဖေပးရမည္ဆုိသည္ကေတာ့ မွန္ပါသည္ ။ ၿပီးမွ ကိုယ္
လုပ္တဲ့ ကိစၥ ဟာ သူမ်ားနဲ ့အံ၀င္မ၀င္ ဆုိတာကုိ သူမ်ားဘာသာ ခ်ိန္ဆေတြးေခၚ ပါေစ
ဟု ေၿပာခ်င္ပါသည္ ။

ဒီစာကုိ ေရးရသည္မွာ ကြ်န္ေတာ္၏ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္အား စလုံး လုပ္ေဖာ္
ကုိင္ဘက္မ်ားက အခ်ိန္တုိင္း အိမ္မ၀ယ္ေသးဘူးလား အိမ္၀ယ္ေတာ့မွာလားဟု
အၿမဲလုိလုိ ေန ့စဥ္နဲ ့အမွ် ေမးၿမန္းခံေနရတာကုိ ၾကဳံဖူးေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္ပါသည္ ။
ၾကာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လဲ ညစ္လာပါသည္ ။ ကုိယ့္ဘာသာ အိမ္၀ယ္၀ယ္ အိမ္ငွားငွား
သူတုိ ့အလုပ္ မဟုတ္ေခ်ပါ ။ care n concern အရ ေမးသည္ဆုိတာကုိေတာ့ နားလည္
ပါသည္ ။ သုိ ့ေသာ္ တခါတေလ အရမ္း fed up ၿဖစ္မိပါသည္ ။ ထုိ ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္လုိပဲ
ခံစားေနရေသာ ေဘာ္ဒါမ်ားအတြက္ ဒီစာစုေလးကုိ ေရးမိပါသည္ ခင္ဗ်ား ။ လူတုိင္း
ကုိယ့္အေၾကာင္းနဲ ့ကုိယ္ အရာရာ ေတြးေတာ ခ်ိန္ဆနုိင္ပါေစ လုိ ့ရည္စူးလ်က္ ။

မ်က္လုံးခ်င္း စကားေၿပာေနၿပီ

ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္သူၾကီးဟာ ယခုအခ်ိန္မွာ ဆုိရင္ၿဖင့္ အေ၀းတစ္ေနရာကုိ ေရာက္ရွိေနခဲ့
ၿပီ ၿဖစ္တာမုိ ့တခ်ိန္တခါက စင္ကာပူရမွာ ခ်စ္ကြ်မ္း၀င္ခဲ့ရတဲ့ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း
ေရာင္းရင္းမ်ား ၊ ဘေလာ့ဂ္ မိတ္ေဆြမ်ား ၊ အေနာနီးမတ္မ်ား အတြက္ တခ်ိန္တခါက
ၿပန္ဆုိေတးသံရွင္ အယ္လ္လြန္း၀ါ ရဲ ့“မ်က္လုံးခ်င္း စကားေၿပာေနၿပီ “ဆုိတဲ့ ေတးသီခ်င္း
အလုိက္ကေလးကုိ စာသားေလး မဆုိစေလာက္ ေၿပာင္းၿပီး တင္ဆက္ေပးလုိက္ပါတယ္ ။
ခ်စ္ေသာတရွင္အေပါင္း သာယာမွဳမ်ားစြာနဲ ့ၿပည့္စုံနုိင္ ၾကပါေစလုိ ့ ဆုမြန္ေကာင္း
ေတာင္းလ်က္ ။



တကယ္ဆုိ ကုိယ္ကလည္း ေစ်းဖုိးလုိသည္ အသုံးကလည္း မ်ားသြားသည္
ဟုိအရင္တခါ ဆုိစဥ္က ေစ်းေလွ်ာ့ယူသည္ ခုတေခါက္ ဆုိ ၿမင့္သြားၿပီ
ဒီအခ်ိန္ ၈ေသာင္းေပးမွ တုိ ့ဆုိမည္ ၈ေသာင္းခဲြ လည္း ၿဖစ္ပါသည္
ရသမွ်ကုိ အကုန္ ၿပန္ဆုိပစ္မည္ တပုဒ္မွကုိေလ မခ်န္ပါအတည္
ပရုိဂ်ဴဆာ ေတြရယ္ ကန္ထရုိက္တာ မ်ားသည္ အိမ္ကုိလာလည္ၾကၿပီ

ငယ္ရြယ္စဥ္ နာမည္မရ ၿဖစ္တဲ့အခ်ိန္သည္ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ ခါးသီးသည္
ဒီလုိအခ်ိန္ နာမည္ၾကီးသည့္ အခါသည္ လက္ညွိဳးထုိးရာ ေငြၿဖစ္ၿပီ
ေငြကုိ ေငြနဲ ့ရင္းၿပီး တုိ ့ၾကံစည္ အထုပ္ၾကီးၾကီး ရွိဖုိ ့ရန္ အတည္
ရွိသမွ်ကုိ အကုန္ ဆုိပစ္ဦးမည္ တစ္ေန ့အပုဒ္ တစ္ေထာင္ကုိ ညီေစသည္
ေငြေပၚခ်င္သူေတြ ၿမန္ၿမန္လာၾကသည္ ဒါဟာ ကံၾကမၼာပံ့ပုိးၿပီ

မၾကာခင္မွာ နာမည္ၾကီး ၿမဳပ္ေတာ့ေခ်မည္ ရသမွ်ေတာ့ ကဲ့ထားၿပီ
ဒီလုိအခ်ိန္ နာမည္က်သည့္ အခါမွီ အသုံးအစဲြ ကုိ စိီစစ္မည္
ဒီအခ်ိန္ အသားငါးးဟင္း ေလွ်ာ့ကာရည္ အရြက္မ်ားမ်ားပဲ တီးပါမည္
ပဲြသြင္းသူ ဆုိတာေတြ ေရွာင္ၾကသည္ ခုေတာ့ ကုိယ္ဂိန္ေနပါၿပီ
ေငြဆုိတာ ကုိေလ ေသခ်ာစုထားသည္္ ေနာင္တခ်ိန္ ေနာင္တာ စိတ္ေအးၿပီ